TojaHelga -Marta Rothe

Chciałabym z całego serca podziękować Pani Marcie za dzisiejszą rozmowę.

Moja historia w Polsce trwa już dwa i pół roku. Przyjechałam tutaj w 2022 roku z Ukrainy jako wdowa z niepełnoletnim dzieckiem, uciekając przed wojną. Niestety zamiast spokoju spotkałam się z długotrwałą ksenofobią i bullyingiem ze strony dwóch sąsiadek. Były to obraźliwe krzyki „ukraińskie bydło”, „wracaj na Ukrainę”, niszczenie mojego mienia, oblewanie drzwi nieczystościami, porysowany samochód, ciągła presja psychiczna. Ja i moje dziecko baliśmy się wychodzić z domu. Z czasem doszło nawet do przemocy fizycznej.

Dziś walczę o sprawiedliwość w sądzie i bronię siebie oraz swojego dziecka. Po rozmowie z Panią Martą poczułam jednak ogromne wsparcie. Zostałam wysłuchana z uważnością, otrzymałam cenne wskazówki oraz kontakty do osób, do których mogę się zwrócić. Przede wszystkim poczułam, że nie jestem sama.

Jestem Jej niezwykle wdzięczna za empatię, życzliwość i gotowość do pomocy. Nawet na odległość czuć Jej siłę, wsparcie i niezwykłą energię. Dziękuję z całego serca.

Właśnie skończyłam czytać ebooka o ksenomobingu i jestem pod wrażeniem. Zauważyłam, że włożono mnóstwo pracy w jego stworzenie. Ta książka jest nieoceniona i bardzo potrzebna, bo daje nie tylko poczucie wsparcia, ale także krok po kroku doradza, jak postępować w przypadku zetknięcia się z ksenomobingiem.
Po przeczytaniu e-booka uświadomiłam sobie,
że nie jestem sama.
A co najważniejsze, poczułam potrzebę wyprostowac ramiona i wzięć głęboki oddech i wraz z tym oddechem powróciło to, czego od dawna nie miałam – chęć życia.
Ta książka pomogła mi ponownie poczuć wsparcie, ciepło i spokój, mimo że płakałam podczas czytania, bo każde słowo dotykało moich emocjonalnych ran.
Polecam przeczytanie tej książki każdemu, kto teraz jest w emigraci i każdemu, kto ma kontakt z emigrantami.
Ta książka to promyk nadziei. Z całego serca dziękuje za ten promyk 💛💛💛💛
Uważam że tylko osoba o dobrym sercu potrafi rozjaśnić mrok – pocieszyć w smutku, dać nadzieję w beznadziejnej sytuacji, czy wnieść radość tam, gdzie jest szarość.
Dziękuję Ci, Marto Rothe, za Twoje dobre serce, za odwagę, by nie milczeć, lecz mówić prawdę głośno. Dziękuję.

Nazywam się Natalia. Przyjechałam do Polski na początku 2022 roku, po rozpoczęciu pełnoskalowej wojny Rosji przeciwko Ukrainie. Ale to zdecydowanie nie był mój pierwszy przyjazd tutaj – wcześniej dużo podróżowaliśmy po Europie i bywaliśmy w Polsce wielokrotnie. Kwestia ksenofobii nigdy nie była dla naszej rodziny palącym problemem – nigdy się z nią nie zetknęłam i nie odczuwałam.
Po raz pierwszy usłyszałam o czymś podobnym od znajomej kobiety: sąsiedzi w jej bloku zostawiali śmieci w wózku jej dziecka, a czasem, otwierając okna, włączali hymn Rosji. Potem były historie mojego syna ze szkoły – na wf-ie jakiś chłopak rzucał kamieniami w ziemię tuż obok niego, śmiał się i mówił: «Ha ha, to Rosjanie was bombardują, Ukraińców». W tamtym momencie te incydenty nie wydawały się aż tak drastyczne ani przerażające – większość Polaków wokół nas pomagała szczerze i hojnie, więc po prostu nie zwracaliśmy na to większej uwagi.
Ale internet, opowieści znajomych i kumulujące się wydarzenia robią swoje. Osobiście nigdy nie doświadczyłam złego traktowania skierowanego bezpośrednio do mnie, ale to, co teraz słyszę, sprawia, że czuję: sytuacja się pogarsza. Będąc tutaj, naprawdę zaczynam bać się o swoje dzieci. Choć moje dzieci świetnie się zaadaptowały w Polsce, nauczyły języka, mają przyjaciół – to moje wewnętrzne lęki. Ale jak to mówią: nie ma dymu bez ognia.
W pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że kiedy jadę w polskich pociągach boję się mówić po ukraińsku. Kiedy dzwoni telefon na moją ukraińską kartę – po prostu nie odbieram i staram się rozmawiać wyłącznie po polsku. To był dla mnie punkt kulminacyjny: zrozumiałam, że strach już mieszka w mojej głowie i trzeba z tym coś zrobić.
W ostatnich miesiącach prawie każdy mieszkaniec Polski dostał poradnik bezpieczeństwa, instruujący, jak zachować się w sytuacjach zagrożenia. Uważam, że książka Marty „Ksenomobbing” to prawdziwie niezbędny przewodnik dla każdego Ukraińca, Białorusina czy obcokrajowca, który mieszka w innym kraju. Pomaga zrozumieć, jak działać, jak się chronić, jak czuć się bezpiecznie.
Ten poradnik to nie tylko teoria – to źródło realnego wsparcia psychologicznego i konkretnych, skutecznych wskazówek: co robić w danej sytuacji. Jestem przekonana, że taką książkę mogła napisać tylko osoba, która sama doświadczyła ksenomobbingu, sama szukała sposobów na obronę i w końcu poczuła się bezpiecznie w obcym kraju.
Marta pisze: „Każdy człowiek ma prawo czuć się bezpiecznie tam, gdzie żyje”. I to jest prawda. Jeśli chcesz przestać się bać, poczuć oparcie i wiedzieć, jak stanąć w obronie siebie i swoich bliskich – weź tę książkę. Przeczytaj. Na pewno nie pożałujesz.
Dziękuję Ci, Marto, za tę ważną pracę.❤️

Mam na imię Julia. Przyjechałam do Polski z córką, gdy rozpoczęła się wojna w Ukrainie. Pomimo całego bólu związanego z wojną i przymusową emigracją, po pewnym czasie zaczęłam również doświadczać ksenomobbingu ze strony polaków. Jednak najbardziej bolesną byla dyskryminaciją ze strony mojego partnera oraz jego rodziny. One otwarcie wyrażali negatywne, a nawet pełne nienawiści opinie na temat ukraińców, co bardzo mocno wpłynęło na moją samoocenę. Byłam w momencie głębokiego kryzysu emocjonalnego. A relacja która zamiast dawać wsparcie, stopniowo mnie raniła. Czułam się samotna, zagubiona i coraz bardziej oderwana od samej siebie.


Z czasem ja i moja córka zaczęłi wstydzić się swojego pochodzenia i kwestionować własną wartość.
To doświadczenie jest niezwykle bolesne i nieuchronnie wpływa na relacje, poczucie własnej wartości oraz wewnętrzny stan człowieka.

Emigracja sama w sobie jest ogromnym wyzwaniem: integracja, adaptacja i samorealizacja wymagają dużych zasobów psychicznych. Ksenomobbing staje się jedną z najbardziej bolesnych ran, z jakimi mierzy się wielu migrantów.

Kiedy zaczelam obserwując panią Helgę, zrozumiałam, że jest osobą, która przeszła bardzo podobne doświadczenie — tyle że w niemczech. Stało się dla mnie jasne, że ksenomobbing nie ma granic. Może spotkać człowieka w każdym kraju — niezależnie od narodowości, płci, koloru skóry czy religii.


Jednym z najważniejszych odkryciej e-booka Marty Rothe (ToJaHelga) -" Ksenomobbing" - stalo uświadomienie sobie, że ksenomobbing nie jest moją osobistą porażką, lecz systemowym i emocjonalnym mechanizmem, który można nazwać, zrozumieć i przerwać. To dało mi ogromną ulgę. I wtedy przestałam się obwiniać i zaczęłam traktować siebie z większą czułością. Nauczyłam się rozpoznawać momenty przemocy psychicznej i reagować, zamiast je racjonalizować.
Po preczytanniju e-booka
Poczulam się silniejsza i bardziej zakorzeniona w sobie. Nadal noszę w sobie ślady tamtych doświadczeń, ale nie definiują już one tego, kim jestem.

Ten e-book porusza bardzo głęboki temat. Jestem szczerze wdzięczna pani Marcie za to, że podzieliła się swoim doświadczeniem. Bardzo współczuję jej tego, że sama musiała doświadczyć dyskryminacji, ale jednocześnie podziwiam to, jak potrafiła przemienić ten ból w siłę. Wierzę, że każda osoba, która doświadcza ksenomobbingu i sięga po tę książkę, również będzie w stanie uczynić swój ból źródłem wewnętrznej siły.

Polecam serdecznie e-booka "Ksenomobbing" każdej kobiecie-migrantce, szczególnie tej, która żyje w relacji lub rodzinie, gdzie jej pochodzenie jest powodem do umniejszania. E-book daje język, zrozumienie i poczucie, że nie jestesz sama.Ta książka pomoże Ci odzyskać głos. To nie poradnik, który mówi „bądź silna”, lecz taki, który uczy, jak przestać się niszczyć.

Yuliia Vilhovska Lwów -Leżajsk 2022-2026